Soms gebeurt het in een fractie van een seconde. Een opmerking. Een onverwachte verandering. Een blik die je niet kan plaatsen. Te veel geluid. Te weinig tijd. En ineens voel je het: je bent niet meer “hier”. Je lichaam staat aan. Je hoofd gaat sneller. Of net… het wordt stil. In Praktijk THUIS noemen we dat geen drama. We noemen dat een trigger.

Veel neurodivergente mensen (zoals mensen met ADHD, autisme/ASS of hoogbegaafdheid) vertellen later in therapie iets dat opvallend consistent is: “Ik wist het eigenlijk al als kind.” Niet als een duidelijke diagnose, maar als een onderstroom. Een gevoel van anders zijn. Van net niet mee zijn. Van harder moeten proberen om hetzelfde te bereiken. En vooral: van niet goed kunnen uitleggen waarom. Als je als kind iets voelt maar geen taal hebt om het te benoemen, ga je betekenis geven met de stuk

Soms wil je partner (of je kind) dat je “gewoon even rustig doet”. Maar als je zenuwstelsel al in alarm staat, voelt dat alsof je alleen achterblijft. Bij Praktijk THUIS geloven we dit: Regulatie is vaak iets wat eerst samen gebeurt. Dat heet co-regulatie.