VOOR HULPVERLENERS
De opluchting van erkenning in supervisie: "ik weet het even niet..."
In supervisie mag dat. Daar kan ik zeggen: “Ik weet het niet.” En wat een opluchting is dat! In plaats van me zwak te voelen, merk ik dat juist die kwetsbaarheid ruimte geeft voor groei.
Als hulpverlener voel ik vaak de druk om alles te weten. Cliënten verwachten antwoorden, collega’s rekenen op mijn expertise, en ik wil mezelf bewijzen als een goede professional. Maar de realiteit is: soms weet ik het gewoon even niet.
In supervisie mag dat. Daar kan ik zeggen: “Ik weet het niet.” En wat een opluchting is dat! In plaats van me zwak te voelen, merk ik dat juist die kwetsbaarheid ruimte geeft voor groei. Door mijn onzekerheden te delen, krijg ik nieuwe perspectieven aangereikt. Mijn supervisor en soms ook collega’s in intervisie in groep denken mee, stellen vragen, of delen hun eigen ervaringen. Daardoor voel ik me minder alleen en groeit mijn vertrouwen.
Supervisie leert me dat niet-weten geen teken van onkunde is, maar juist een startpunt voor nieuwsgierigheid en ontwikkeling. Het is oké om het antwoord niet paraat te hebben, zolang ik bereid ben om te blijven leren. En dat maakt mij uiteindelijk een betere hulpverlener: voor mijn cliënten én voor mezelf.
Zelf ervaren hoe bevrijdend en leerzaam supervisie kan zijn?
Gun jezelf de ruimte om niet alles te hoeven weten en om samen te leren. Als aspirant supervisor BVRGS begeleid ik je graag in een veilige setting, waar jouw vragen en twijfels welkom zijn. Plan gerust een afspraak in via de knop hieronder.