All Posts

Soms gebeurt het in een fractie van een seconde. Een opmerking. Een onverwachte verandering. Een blik die je niet kan plaatsen. Te veel geluid. Te weinig tijd. En ineens voel je het: je bent niet meer “hier”. Je lichaam staat aan. Je hoofd gaat sneller. Of net… het wordt stil. In Praktijk THUIS noemen we dat geen drama. We noemen dat een trigger.

Veel neurodivergente mensen (zoals mensen met ADHD, autisme/ASS of hoogbegaafdheid) vertellen later in therapie iets dat opvallend consistent is: “Ik wist het eigenlijk al als kind.” Niet als een duidelijke diagnose, maar als een onderstroom. Een gevoel van anders zijn. Van net niet mee zijn. Van harder moeten proberen om hetzelfde te bereiken. En vooral: van niet goed kunnen uitleggen waarom. Als je als kind iets voelt maar geen taal hebt om het te benoemen, ga je beteken

Soms wil je partner (of je kind) dat je “gewoon even rustig doet”. Maar als je zenuwstelsel al in alarm staat, voelt dat alsof je alleen achterblijft. Bij Praktijk THUIS geloven we dit: Regulatie is vaak iets wat eerst samen gebeurt. Dat heet co-regulatie.

Het neurodivergente zenuwstelsel & je ‘window of tolerance’

Veel koppels blijven hangen in ruzies of stiltes zonder te weten waar het écht over gaat. Vaak ligt er onder het oppervlak iets veel diepers: oerpaniek. Dit is de angst die maakt dat je vecht, vlucht of bevriest als je je onveilig voelt in je relatie.

Spanning, twijfel, trots, angst,... aan de rand van de klif komen er vaak veel ge voelens los, bij kinderen én ouders. Soms wil je je kind geruststellen (“Het valt wel mee!”), maar vaak helpt het veel meer om samen even stil te staan bij wat er gevoeld wordt.

Ken je dat gevoel dat je ineens overspoeld wordt door angst of wanhoop als je partner zich terugtrekt, boos is of je niet begrijpt? Dat is geen gewone stress, maar wat we in EFT “oerpaniek” noemen: een diepe, instinctieve angst om de verbinding te verliezen.

In supervisie mag dat. Daar kan ik zeggen: “Ik weet het niet.” En wat een opluchting is dat! In plaats van me zwak te voelen, merk ik dat juist die kwetsbaarheid ruimte geeft voor groei.

en essentieel onderdeel hiervan is de T.R.B.-vragenlijst. T.R.B. staat voor Toegankelijkheid, Responsiviteit en Betrokkenheid, drie pijlers die volgens de Emotionally Focused Therapy (EFT) centraal staan in veilige, liefdevolle relaties. Deze vragenlijst helpt koppels om stil te staan bij hoe veilig, nabij en verbonden ze zich voelen met elkaar. Het is geen test om te “slagen”, maar een uitnodiging tot openheid en groei.

In supervisie krijg ik de kans om niet alleen mijn casussen te bespreken, maar vooral ook mezelf als hulpverlener onder de loep te nemen. Het is alsof je een spiegel voorgehouden krijgt: soms zie je dingen die je liever niet ziet, maar vaak ontdek je ook talenten en kwaliteiten die je zelf onderschat.

Herken je dit? “Mama, waarom is het ineens alweer avond?”Veel ouders van kinderen met ADHD, hooggevoeligheid (HSP) of hoogbegaafdheid (HB) horen deze vraag regelmatig. Je kind is net wakker, speelt even, en voor je het weet is de dag alweer voorbij. Het lijkt of hun tijd sneller gaat dan bij andere kinderen. Maar hoe komt dat eigenlijk?

Ken je dat gevoel? Je hebt nét bedacht dat je vandaag tijd hebt voor jezelf… en ineens zegt je partner: “We zouden toch samen koken?” Of je ziet op je telefoon een herinnering voor een afspraak die je compleet vergeten was. Welkom in de wondere wereld van de agenda struggle!

Als we denken aan wat ons in leven houdt, denken de meesten aan eten, drinken of een dak boven ons hoofd. Maar wat als ik je vertel dat emotionele verbinding minstens zo belangrijk is? Decennia aan onderzoek tonen aan dat, zonder veilige en liefdevolle banden, zelfs de basisbehoeften niet genoeg zijn om echt te kunnen bloeien. Dit geldt voor kinderen, maar net zo goed voor koppels.

"Durf ik dit wel te zeggen?" Deze vraag bepaalt vaak wat er wel en niet besproken wordt in supervisie. Psychologische veiligheid is de basis voor alle echte leer- en groeiprocessen.

Waarom zijn veranderingen zo spannend? Veranderingen, groot of klein, kunnen voor veel kinderen spannend of zelfs overweldigend zijn. Dit geldt niet alleen voor kinderen met ASS, maar ook voor hoogsensitieve kinderen, kinderen met een grote behoefte aan voorspelbaarheid, of kinderen die net iets meer moeite hebben met schakelen. Denk aan een nieuwe klas, een verhuizing, een andere juf, of zelfs een andere routine thuis.

Ken je dat gevoel dat je je kind het liefst wilt beschermen tegen alles wat spannend of moeilijk is? Toch zijn juist die “klifmomenten”: de momenten waarop je kind iets nieuws probeert, een grens verkent of een beetje bang is, enorm waardevol voor de groei van je kind én jezelf als ouder.

Sam de slak en zijn veilige huisje: een metafoor voor gevoelige kinderen en kinderen met nood aan voorspelbaarheid

Het is maandagochtend. Je bent net wakker, strompelt richting keuken en zet met moeite een kop koffie. Je neemt je voor: vandaag begin ik rustig en georganiseerd. Maar voor je het weet, dwaal je af. Je loopt naar de badkamer, gooit snel wat was in de machine, veegt een kruimel van tafel, en… waar is je koffie eigenlijk gebleven? Het mysterie van de verdwijnende mok Tien minuten later vind je hem terug. Koud. Op de wasmachine. Je lacht om jezelf, want dit is zo’n typisch ADHD-

Hoe ADHD je ochtend kan laten ontsporen (en wat je eraan kunt doen) Iedere ochtend hetzelfde liedje: je staat op, probeert je routine te volgen, maar ineens is er paniek: waar zijn je sleutels?! Voor veel mensen met ADHD is de ochtend een soort hindernisbaan. Je weet dat je ergens moet zijn, maar je hoofd voelt als een kast met te veel open lades.

Zes maanden geleden zat je op de vloer te huilen, overweldigd door het gevoel dat je twee kanten constant vochten. Vandaag? Je danst nog steeds. Maar nu ken je de passen.