In supervisie mag dat. Daar kan ik zeggen: “Ik weet het niet.” En wat een opluchting is dat! In plaats van me zwak te voelen, merk ik dat juist die kwetsbaarheid ruimte geeft voor groei.

In supervisie krijg ik de kans om niet alleen mijn casussen te bespreken, maar vooral ook mezelf als hulpverlener onder de loep te nemen. Het is alsof je een spiegel voorgehouden krijgt: soms zie je dingen die je liever niet ziet, maar vaak ontdek je ook talenten en kwaliteiten die je zelf onderschat.

"Durf ik dit wel te zeggen?" Deze vraag bepaalt vaak wat er wel en niet besproken wordt in supervisie. Psychologische veiligheid is de basis voor alle echte leer- en groeiprocessen.

Een blog over de moed als therapeut om in de leegte te blijven zitten

De mythe van de feilloze therapeut

Omgaan met het gevoel van bedrog in je professionele rol "Straks komen ze erachter dat ik eigenlijk niet weet wat ik doe." Herken je deze gedachte? Welkom bij het impostor syndrome: het gevoel dat je een bedrieger bent in je eigen beroep.

Loslaten van perfectionisme in je therapeutische werk (supervisie). "Het moet perfect zijn." Deze gedachte kan je als therapeut compleet verlammen. Perfectie lijkt een nobel streven, maar is vaak een vermomde angst.

Van verlamming naar professionele groei door bewuste onzekerheid in supervisie

Wanneer schaamte de supervisiekamer binnensluipt

Supervisie is veel meer dan een verplicht nummer voor je registratie. Het is een professionele begeleidingsvorm waarbij je als hulpverlener reflecteert op je werk, je aanpak verfijnt en nieuwe inzichten ontwikkelt. Denk aan het als een veilige ruimte waar je je casussen kunt bespreken, je twijfels kunt delen en nieuwe perspectieven kunt ontdekken.