Veel neurodivergente mensen (zoals mensen met ADHD, autisme/ASS of hoogbegaafdheid) vertellen later in therapie iets dat opvallend consistent is: “Ik wist het eigenlijk al als kind.” Niet als een duidelijke diagnose, maar als een onderstroom. Een gevoel van anders zijn. Van net niet mee zijn. Van harder moeten proberen om hetzelfde te bereiken. En vooral: van niet goed kunnen uitleggen waarom. Als je als kind iets voelt maar geen taal hebt om het te benoemen, ga je beteken

Spanning, twijfel, trots, angst,... aan de rand van de klif komen er vaak veel ge voelens los, bij kinderen én ouders. Soms wil je je kind geruststellen (“Het valt wel mee!”), maar vaak helpt het veel meer om samen even stil te staan bij wat er gevoeld wordt.

Herken je dit? “Mama, waarom is het ineens alweer avond?”Veel ouders van kinderen met ADHD, hooggevoeligheid (HSP) of hoogbegaafdheid (HB) horen deze vraag regelmatig. Je kind is net wakker, speelt even, en voor je het weet is de dag alweer voorbij. Het lijkt of hun tijd sneller gaat dan bij andere kinderen. Maar hoe komt dat eigenlijk?