In supervisie mag dat. Daar kan ik zeggen: “Ik weet het niet.” En wat een opluchting is dat! In plaats van me zwak te voelen, merk ik dat juist die kwetsbaarheid ruimte geeft voor groei.

In supervisie krijg ik de kans om niet alleen mijn casussen te bespreken, maar vooral ook mezelf als hulpverlener onder de loep te nemen. Het is alsof je een spiegel voorgehouden krijgt: soms zie je dingen die je liever niet ziet, maar vaak ontdek je ook talenten en kwaliteiten die je zelf onderschat.

"Durf ik dit wel te zeggen?" Deze vraag bepaalt vaak wat er wel en niet besproken wordt in supervisie. Psychologische veiligheid is de basis voor alle echte leer- en groeiprocessen.

En hij heeft gelijk. Ik zit hier als EFT-therapeute, gespecialiseerd in neurodiversiteit, en mijn eigen ADHD-brein speelt soms de hoofdrol in onze sessies.

Een blog over de moed als therapeut om in de leegte te blijven zitten