Veel neurodivergente mensen (zoals mensen met ADHD, autisme/ASS of hoogbegaafdheid) vertellen later in therapie iets dat opvallend consistent is: “Ik wist het eigenlijk al als kind.” Niet als een duidelijke diagnose, maar als een onderstroom. Een gevoel van anders zijn. Van net niet mee zijn. Van harder moeten proberen om hetzelfde te bereiken. En vooral: van niet goed kunnen uitleggen waarom. Als je als kind iets voelt maar geen taal hebt om het te benoemen, ga je beteken

Het neurodivergente zenuwstelsel & je ‘window of tolerance’

Herken je dit? “Mama, waarom is het ineens alweer avond?”Veel ouders van kinderen met ADHD, hooggevoeligheid (HSP) of hoogbegaafdheid (HB) horen deze vraag regelmatig. Je kind is net wakker, speelt even, en voor je het weet is de dag alweer voorbij. Het lijkt of hun tijd sneller gaat dan bij andere kinderen. Maar hoe komt dat eigenlijk?

Waarom zijn veranderingen zo spannend? Veranderingen, groot of klein, kunnen voor veel kinderen spannend of zelfs overweldigend zijn. Dit geldt niet alleen voor kinderen met ASS, maar ook voor hoogsensitieve kinderen, kinderen met een grote behoefte aan voorspelbaarheid, of kinderen die net iets meer moeite hebben met schakelen. Denk aan een nieuwe klas, een verhuizing, een andere juf, of zelfs een andere routine thuis.

Sam de slak en zijn veilige huisje: een metafoor voor gevoelige kinderen en kinderen met nood aan voorspelbaarheid

Herken je dit? Je bent 's ochtends al bezig met tien verschillende taken, je hoofd gonst van de to-do lijstjes, en ondertussen probeer je ook nog eens een liefdevolle, geduldige mama te zijn. Welkom in de wereld van de Ferrari brain mama. Het moederschap brengt unieke uitdagingen met zich mee voor vrouwen met ADHD. Waar andere moeders lijken te zweven door hun dagelijkse routines, voelt het voor ons alsof we constant op volle snelheid rijden, met de verkeerde remmen.